Κριτική: Ουζερί Τσιτσάνης

Είχα καιρό να πάω σινεμά και χθες που πήγα υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μην περάσει ξανά τόσος καιρός. Επιλογή ταινίας: Ουζερί Τσιτσάνης. Η ταινία είναι βασισμένη στο ομότιτλο βιβλίο του Γιώργου Σκαμπαρδώνη.

Το ότι την σκηνοθέτησε ο Μανούσος Μανουσάκης ήταν ευχή και κατάρα μαζί. Δεν ήξερα αν θα προσθέσει κάτι καλό ή κάτι κακό. Παρ’όλα αυτά συνολικά σαν αποτέλεσμα, μάλλον έγινε το πρώτο. Με τους κριτικούς να αφήνουν την ταινία…στην ίδια τάξη…πάμε να δούμε την δική μου οπτική.

Καταρχάς το ταξίδι στο χρόνο, στη Θεσσαλονίκη της γερμανικής κατοχής του 1942, ανέσυρε στην οθόνη αλλά και στο μυαλό μας, εικόνες μιας εποχής που προτιμούμε να ξεχάσουμε. Όλες τους, μία προς μία, ήταν συγκλονιστικές, ακόμα και αυτές που έπαιρναν βραβείο κοινοτυπίας. Αυτό όμως που το έργο δεν μου έδωσε και περίμενα να δω σε αυτήν την ταινία, ήταν η αγωνία των πρωταγωνιστών. Πιο πολύ άγχος είχα εγώ, παρά εκείνοι για το μέλλον τους. Με εξαίρεση κάποιες στιγμές, οι πρωταγωνιστές έμοιαζαν σεναριακά υποταγμένοι. Στην επιφάνεια, όλα δούλευαν ρολόι, αλλά σταματούσαν και εκεί. Η απουσία βάθους λειτούργησε καταλυτικά ώστε να μιλάμε για μια ταινία που ακροβατεί μεταξύ του ύψους και του βάθους.

Οι χαρακτήρες δεν περιπλέκονται, οι σχέσεις τους δεν ολοκληρώνονται, οι σκηνές μεταξύ τους μένουν στο παρά πέντε και ποτέ στο ακριβώς. Όλα αυτά, αν δεν είναι ηθελημένο σκηνοθετικό τρικ που μου διαφεύγει, αφήνουν μια αίσθηση ανικανοποίητου να πλανάται, δηλητηριάζοντας τις πολύ καλές ερμηνείες ορισμένων ηθοποιών.

Η ενδυμασία και η μουσική παρ’όλο που δεν με συντάραξαν, ήσαν αρκετά καλές. Ο Θέμης Καραμουρατίδης έκανε το καλύτερο δυνατόν και τα τραγούδια συνδύαζαν παρόν και μέλλον. Περίμενα κάτι παραπάνω από τον τίτλο όσον αφορά στη μουσική βέβαια. Μ’άρεσε που το ουζερί αποτελούσε έναν χώρο όπου κυριαρχούσε η μουσική και η ανεμελιά θα λέγαμε, αλλά καθώς άνοιγες την πόρτα, έβγαινες στην σκληρή πραγματικότητα, η οποία κάποιες φορές κατάφερνε και εισέβαλε και μέσα στο ουζερί, προκαλώντας τρομερή αναταραχή ακριβώς για αυτό το λόγο. Γιατί εκεί υπήρχε μουσική και ανεμελιά και όσοι έμπαιναν στο ουζερί, φαίνεται πραγματικά να ξεχνούσαν τι γινόταν εκείνη την ώρα έξω από αυτό.ouzeri-tsitsanis (1)

SPOILER ALERT! * Το σενάριο ήταν αρκετά αναμενόμενο από τον τρόπο που η ιστορία ξεδιπλωνόταν μπροστά στα μάτια μας. Όσον αφορά τη σκηνοθεσία, ούτε φτωχή, ούτε βέβαια κάτι αξιόλογο. Συνολικά όμως δεν σου άφηνε κακή εικόνα. Αγαπημένες τραγικές στιγμές ήταν: 1. Όταν ο Γιώργος ανακαλύπτει ότι ο Αλμπέρτο δολοφονήθηκε εν ψυχρώ (πόσο τέλειο σκηνοθετικό εύρημα) και 2. Η τελευταία σκηνή που η ανάγνωσή της σε ανατριχιάζει.

Αυτό που νομίζω κράτησε την ταινία ψηλά ήταν οι ηθοποιοί. Ο Χάρης Φραγκούλης (βλ. Γιώργος) από την πρώτη στιγμή με κέρδισε με την ερμηνεία του. Σαν να κρατούσε μια ταινία μόνος του μου φάνηκε. Από την αρχή στέφθηκε πρωταγωνιστής και ήταν περιέργο γιατί περίμενες τον Τσιτσάνη να έχει αυτό το ρόλο. Ο δεύτερος, πραγματικά δρούσε παρασκηνιακά θα λέγαμε, καθώς έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην πλοκή, αλλά κατά τα άλλα ήταν κομπάρσος. Παρόλο που παραπάνω είπα ότι οι σχέσεις δεν φτάνουν ποτέ στο ακριβώς, δεν με χάλασε καθόλου που δεν εξελίχθηκε η σχέση του Τσιτσάνη με τη Λέλα, μη σας πω το προτίμησα κιόλας και μου φάνηκε και έξυπνο. Με ένα φιλί και μια “σκηνή τσακωμού”, έληξε το ειδύλλιο πριν καν αρχίσει. Είμαι η μόνη που θεωρώ ότι η Ζωή (γυναίκα Τσιτσάνη) έπαιξε το ρόλο της όσον αφορά τον τερματισμό αυτού του ειδυλλίου καθότι, λίγες φορές την έδειξε ο φακός, πολλές αρετές της έδωσε; Μας εξηγεί σε μέσες άκρες γιατί ο Τσιτσάνης στάθηκε πιστός;Ουζερί-Τσιτσάνης_09-1024x684

Όμως το άλλο ειδύλλιο, το πρωταγωνιστικό, ο έρωτας μεταξύ του Χριστιανού Γιώργου και της Εβραίας Εστρέα, μου άφησε μια πίκρα και ένα μάθημα. Η Χριστίνα Χειλά Φαμέλη που υποδυόταν την Εστρέα είχε τέτοια μάτια που η ανεπάρκειά της στην υποκριτική κρύφτηκε πίσω τους. Προσωπικά δεν μου άρεσε υποκριτικά, ενώ την ίδια στιγμή ο Χάρης Φραγκούλης έδινε ρέστα. Η ίδια ανισορροπία με χάλασε και στο παράνομο love story. Η πίκρα μου είχε να κάνει με τις θυσίες του Γιώργου σε όλη την ταινία και την αδιάφορη και λίγο εγωίστρια θα έλεγα Εστρέα. Δεν ξέρω αν έπρεπε να ήταν έτσι ή υποκριτικά η ηθοποιός δεν έβγαλε τόσο ζήλο. Η λύτρωσή μου δεν ήρθε ποτέ διότι η Εστρέα επέλεξε να γυρίσει στους γονείς της χωρίς να υπάρχει κάποιος ουσιαστικός λόγος. Επιφανειακά επειδή ο αδερφός της δολοφονήθηκε, αλλά επί της ουσίας η κίνησή της αυτή κάνει τον θάνατο του αδερφού της ανούσιο και επιστρέφει στους γονείς της που την “σκότωσαν” στο όνομα μιας θρησκείας. ouzeri-tsitsanis

Αποκορύφωμα της ταινίας, η τελευταία σκηνή. Η παρηγοριά του Τσιτσάνη αλλά και το σκοινί που τον τραβούσε στη θύμηση της Λέλας, το μπουζούκι του, γίνεται στάχτη στον αέρα με τη βοήθεια της χειροβομβίδας που ο Γιώργος φαινόταν θα χρησιμοποιούσε για να αυτοκτονήσει, ενώ στην ταινία την είχε γλυτώσει ουκ ολίγες φορές. SPOILER ALERT! *

xxx,

K.

Advertisements

7 thoughts on “Κριτική: Ουζερί Τσιτσάνης

  1. Πραγματικά μάλλον ο Γιώργος ήταν η καλύτερη ερμηνεία της ταινίας.. εμένα μου φάνηκε αρκετά αδιάφορη.. Με ένα τέτοιο σενάριο θα μπορούσαν να γίνουν θαύματα. Η Εστρέα δεν έπειθε καθόλου.. και γενικά δε νομίζω πως αποδόθηκε ακέραια η ατμόσφαιρα της εποχής.. όπως είπες κι εσύ ήταν πολύ επιφανειακό σε ορισμένα σημεία!

    Liked by 1 person

    • Ο Γιώργος ήταν ένα διαμάντι πραγματικά. Ανάμεσα σε κακές ερμηνείες (όπως αυτή της Εστρέα) κατάφερε να σταθεί στο ύψος του. Γενικά πάντως ενώ έχεις δίκιο ότι με τέτοιο σενάριο θα μπορούσαν να γίνουν θαύματα, μην ξεχνάμε ότι είναι ελληνική παραγωγή και εγώ προσωπικά έμεινα ικανοποιημένη. Μακάρι να γίνουν κινηματογραφικά βήματα προς τη σωστή κατεύθυνση στην Ελλάδα και να απολαύσουμε ωραίες παραγωγές.

      Liked by 1 person

  2. Την είδα κι εγώ την ταινία και συμφωνώ σχεδόν σε όλα τα σημεία μαζί σου. Μια ταινία σαν τηλεοπτική σειρά, με ατάκες μιας άλλης εποχής, σε κάποια σημεία, που με έκαναν να γελώ νευρικά και σίγουρα δεν ήταν αυτός ο στόχος. Επίσης, υπήρχαν άπειρα κλισέ (π.χ. οι Γερμανοί γελάνε δυνατά και μοχθηρά όσο οι Εβραίοι εξευτελίζονται στην πλατεία). Δεν αποδόθηκε ιδιαίτερο βάθος στους χαρακτήρες κι όλες οι υπο-ιστορίες ήταν ένα βιαστικό πασάλειμμα. Η ερμηνεία της Εστρέας ήταν ολίγον τι για γέλια -είμαι κακιά το ξέρω- ο δε Φραγκούλης κλάσης ανώτερος, αυτό είναι σαφές.
    Συμπέρασμα: πολύ κακό για το τίποτα!

    Liked by 1 person

    • Κάποιες στιγμές και γω γελούσα…αλλά στο τέλος έκλαψα. Δεν ξέρω αν έφταιγε ότι είμαι υπερευαίσθητη ή επειδή αυτό που στο τέλος μου άφησε, με άγγιξε πιο βαθιά.

      Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s