Αυτά που θα έλεγα σε σένα…

Έμπνευση: Χωρίς λέξεις ευχές.

Αφορμή: Ένα ταξίδι στη Θήβα για να δω τους αγαπημένους μου ανθρώπους που έφυγαν από τη ζωή.

Αποτέλεσμα: Αυτά που θα έλεγα σε σένα…

Πόσο ασήμαντα φαίνονται μερικά πράγματα όταν δεν έχεις δίπλα σου τα άτομα που αγαπάς.

Δεν έχουν τόσο σημασία οι συγκυρίες, αλλά το γεγονός ότι πλέον δεν τους έχεις κοντά σου. Δεν τους κοιτάς. Δεν τους ακούς. Δεν τους ακουμπάς. Δεν τους μυρίζεις. Δεν τους νιώθεις. Δεν τους αισθάνεσαι.

Κάτι τέτοιες μέρες, το σκηνικό ντύνεται γκρίζο και η μουσική πενθεί μαζί σου.

Πόσο αλλιώτικα θα ζούσες τα Χριστούγεννα, αν μπορούσες να μιλήσεις ξανά στα άτομα που έφυγαν από τη ζωή ή τη ζωή σου;

Και όμως δεν μπορείς. Είτε επειδή εσύ πατάς στη γη και εκείνοι πετούν στον ουρανό, είτε γιατί στη γη χαράσσετε παράλληλες πορείες. Και στο σχολείο μάθαμε για αυτές, ότι δεν συναντιούνται ποτέ…

Και τι δεν θα τους έλεγες ε; Αρχικά για τις πανελλήνιες που πέρασες και μπήκες στη σχολή που ήθελες. Πήρες το δίπλωμα οδήγησης και έκανες την πρώτη σου βόλτα. Αγάπησες τόσο δυνατά έναν άνθρωπο και αισθάνθηκες ότι θες να περάσεις το υπόλοιπο της ζωής σου μαζί του. Πήρες πτυχίο και βρήκες δουλειά. Σε πήρανε στο μεταπτυχιακό της επιλογής σου. Τελείωσες το μεταπτυχιακό.

Αλλά όχι μόνο για αυτά. Θα τους μιλούσες για τους κόπους και τις θυσίες σου για να περάσεις στη σχολή που ήθελες. Για το φόβο σου αλλά και την αίσθηση ευθύνης που σε κατέβαλλαν όταν έπιασες για πρώτη φορά το τιμόνι. Για τον άνθρωπο που αγάπησες και δεν είναι πια μαζί σου. Για τις νύχτες που ακολούθησαν τον επώδυνο χωρισμό. Για την δύσκολη απόφασή σου να συνδυάσεις τις σχέσεις σου με τη δουλειά και το χόμπυ σου. Για τα βράδια που νύσταζες αλλά ήσουν στη σελίδα 2/395. Για τους φίλους που πια δεν μοιράζεστε κοινές εμπειρίες. Θα τους έλεγες και για αυτά.

Αλλά το πιο σημαντικό που θα τους έλεγες ήταν ότι σου λείπουν. Ότι η ζωή μπορεί να κυλούσε διαφορετικά, αν μπορούσες την ώρα που τα ζούσες όλα αυτά, να τους είχες δίπλα σου. Γιατί σε κάθε σου μεγάλη απογοήτευση, θα σε έπαιρναν μια αγκαλιά – τόσο μεγάλη που κάθε σου σπασμένο κομμάτι θα κολλούσε μια για πάντα. Σε κάθε σταυροδρόμι, θα σου έδιναν την καλύτερη τους συμβουλή – αυτή που κέρδισαν με την εμπειρία τους. Σε κάθε σου πισωγύρισμα θα σε σκουντούσαν στο ώμο λέγοντάς σου: “Προχώρα”.  Σε κάθε σου χαρά, θα τους έβλεπες σε μια γωνία να χαίρονται διπλά και να κατανοούν ότι αυτή η στιγμή είναι ολόδική σου.

Τώρα τα Χριστούγεννα, ειδικότερα, σου λείπουν στα οικογενειακά τραπέζια – όταν μια καρέκλα ή μια θέση του καναπέ μένει άδεια. Στη γιορτή και στα γενέθλιά σου, όταν το το τηλέφωνο δεν χτυπάει από αυτούς. Την ώρα που σβήνεις τα κεράκια και η ευχή σου δεν τους περιλαμβάνει. Την ώρα που αλλάζει ο χρόνος και ξέρεις ότι και ο επόμενος δεν θα τους φέρει…αλλά ελπίζεις τέτοια μέρα του χρόνου να έχεις άλλα τόσα να τους πεις.

Αφιερωμένο στους ανθρώπους που δεν είναι πλέον κοντά μας και που για τον καθένα είναι διαφορετικοί.

Καλή χρονιά σε όλους,

K.

 

Advertisements

4 thoughts on “Αυτά που θα έλεγα σε σένα…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s